Jeśli jest ktoś taki kto sprawia mi zaszczyt śledzenia mojego bloga, to już być może zdołał zauważyć moje przeogromne zainteresowanie klimatami cyberpunku czy ogólnie bzika na punkcie robotów, androidów oraz cyborgów. Założyłem temat [http://forum.gram.pl/forum_post.asp?tid=46140&u=25#end], napisałem felieton [http://ja.gram.pl/blog_wpis.asp?id=62336&n=29], wartopoznasia i ogólnie, lubię sobie poabstrachować na ten temat. Temat, który mnie się wydaje rzeczą nie tak już znowu abstrakcyjną. Człowiek to tak nieprzewidywalna istota, że na wszystko znajdzie sposób i nawet jeśli w dzisiejszych czasach za mało wiemy o własnym mózgu, aby brać się za sztuczne mózgi to kiedyś coś wykminimy, po to żyjemy.
Dzieł o tej tematyce było już okropnie dużo, tak dużo, że tych gorszych nawet nie warto wspominać, a z tych lepszych to znamy:
- Blade Runnera(co tu mówić, Scott pojechał po bandzie zmodyfikował z świetnym skutkiem książkę mistrza gatunku SF – Philip K. Dick)
- A.I. Sztuczna Inteligencja(Spielberg z czasów gdy tworzył kino na wysokim poziomie. Postacie o charakterach zapadających w pamięć. Świetne kreacje aktorski i wzruszająca fabuła)
- Dolina niesamowitości(książka) i inne, a czego tutaj nie wymieniłem? Ano tego co dziś chcę Wam zaprezentować!
Zaczniemy od wprowadzenia w postaci audiowizualnej, gdyż jest to najwspanialszy pokaz animacji jaką zobaczycie. W tym gatunku po prostu nie ma nic lepszego z niesamowitą, wspaniałą muzyką.
Oj tak, Ghost in the Shell w reżyserii Mamoru Oshiego(w Polsce znany z produkcji polsko – japońskiej “Avalon”, też polecam. Muzyka Kawai’ego plus klimat. Dość niezwykłe kino jak na polską kinematografię – choć powinno być inaczej, w mordę! Z talentem naszych fantastów ten kraj powinien być wypełniony takimi obrazami). Jest to adaptacja mangi o tym samym tytule autorstwa Shirow Masamune.
Pierwsze czym zostajemy zalani lub co nam się zaczyna z ekranu wylewać, to klimat. Jest on wszechobecny, cyberpunk jak w mordę strzelił. Zostajemy wchłonięci do świata GitSa od pierwszych sekund gdy widzimy major Kusanagi rozprawiającą się z bandą spiskujących przeciwko rządowi japońskiemu. Wspaniała animacja idealnie współgra z tym co jest nam dane zobaczyć. Po chwili wkracza policja, a główna bohaterka znika z oczu przy pomocy urządzeń kamuflujących.
Wydawać by się mogło, że będzie to czysty film akcji…. He he, bez jaj.
Warto już tu zaznaczyć, iż w tej scenie jest nam już dane ujrzeć zmiany wprowadzone przez reżysera. Mianowicie Kusanagi jest pozbawiona narządów rozrodczych(w mandze każdy cyborg je posiada). Sprawia to, że naszym oczom jest ona ukazana bardziej jako android niż cyborg. Jest to mistrzowskie posunięcie sprawiające, że zmusza nas – widzów – do postrzegania tej istoty, ba, tej rzeczy! Jako coś chłodnego, pozbawionego kompletnie uczuć, inteligencji i tak dalej.
Tematem całego obrazu jest tytułowy “duch”, czyli po prostu dusza i zasadnicze pytanie, czy maszyny posiadają duszę?
Odpowiedź wydaje się prosta – oczywiście, że NIE!
Ale… Co jeśli jest inaczej? Przecież te istoty czują ciepło innych, czują ból, uczą się, kształcą i… Kochają, czyż jest coś bardziej ludzkiego niż miłość? O ile w przypadku mangi to pytanie jest mniej oczywiste, gdyż bohaterami są cyborgi, a tematem ogólna cyborgizacja ludzkości(cyborg to człowiek podreperowany częściami sztucznymi, najogólniej mówiąc). W końcu jeśli maszyna posiada mózg człowieka, jego serce i wnętrzności to, cholera, musi mieć duszę! Choć i tu pytanie nie jest takie oczywiste i zależy od tego czy przypisujemy duszę do ciała, które kiedyś zacznie gnić czy do ciała, które zostało stworzone syntetycznie.
Ghost in the Shell w postaci filmu pozbył się również motywów czysto komediowych, które posiada manga. Postacie stały się jeszcze głębsze, zostały narysowane poważniejszą kreską, a tachikomy zostały pozbawione głosu(co jest w pewnej mierze stratą, gdyż w mandze miały na tyle inteligencję rozwiniętą, że planowały nawet bunt, ale ten komediowy aspekt nie pasowałby do filmu i została im tylko sztuczna inteligencja). Cały świat wydaje nam się już być lata po ogólnej scyborgizowaniu się ludzkości. Architektura nie uległa szczególnej zmianie, przynajmniej dla Azjatów nie ma tu nic dziwnego – tradycja zmieszana z nowoczesnością. To, że już praktycznie każdy człowiek zastąpił swoje stare ciało nowym, lepszym, sztucznym. Wiąże się z nowymi niebezpieczeństwami.
Ludzie porozumiewają się między sobą za pomocą globalnej sieci, do której to podłączają swoje mózgi za pomocą kabelków wszczepianych do specjalnych otworów na karku(tak, Wachowscy tworząc Matrixa, baaaardzo wzorowali się na GitSie), a wtedy człowiek staje się łatwym celem hakerów i może bardzo szybko umrzeć – chyba, że miał na tyle pieniędzy, aby swoją jaźń zabezpieczyć dodatkowo. Czy to specjalnymi programami antyhakerskimi czy osobną kopią.
Ale, trochę za bardzo zacząłem filozofować, jednak nie jest źle. Wszystkie te pytania rodzą się w człowieku właśnie po obejrzeniu Ghost in the Shell. Rodzi się w człowieku bardzo ważne pytanie, co czyni nas ludźmi? Inteligencja? Zatem niepełnosprawny, chory umysłowo nie jest człowiekiem? Zdolność do nauki? Wiara? Czy może to, że kiedyś umrzemy?
Tylko… Czy to czyni nas lepszymi od maszyn? Nie potrzebują pokarmu, żyją dłużej, przez praktycznie całe życie(od dnia narodzin!)funkcjonują lepiej o nas, nie popełniają błędów, a jeśli popełnią to postarają się je naprawić. Generalnie są to istoty lepsze, ale może to my jesteśmy lepsi przez naszą niedoskonałość, tylko czy nie brzmi to jak brednie? Od kiedy to gorsze jest lepsze?
Fabuła Ghost in the Shell zadaje te fundamentalne pytania, dziedziny która dopiero się rodzi, a która już zaczyna pokazywać, że rok w rok wiemy coraz więcej. Dodatkowo jest strasznie wzruszająca, jest to opowieść pełna marzeń o lepszym świecie o spełnieniu. Jest wypełniona cierpieniem i porażkami na drodze do ostatecznego pojednania ze swoim losem, czyż nie brzmi to znajomo? Tak, ludzko?
