Dzieł o tej tematyce było już okropnie dużo, tak dużo, że tych gorszych nawet nie warto wspominać, a z tych lepszych to znamy:

- Blade Runnera(co tu mówić, Scott pojechał po bandzie zmodyfikował z świetnym skutkiem książkę mistrza gatunku SF – Philip K. Dick)

- A.I. Sztuczna Inteligencja(Spielberg z czasów gdy tworzył kino na wysokim poziomie. Postacie o charakterach zapadających w pamięć. Świetne kreacje aktorski i wzruszająca fabuła)

- Dolina niesamowitości(książka) i inne, a czego tutaj nie wymieniłem? Ano tego co dziś chcę Wam zaprezentować!
Zaczniemy od wprowadzenia w postaci audiowizualnej, gdyż jest to najwspanialszy pokaz animacji jaką zobaczycie. W tym gatunku po prostu nie ma nic lepszego z niesamowitą, wspaniałą muzyką.

Oj tak, Ghost in the Shell w reżyserii Mamoru Oshiego(w Polsce znany z produkcji polsko – japońskiej „Avalon”, też polecam. Muzyka Kawai’ego plus klimat. Dość niezwykłe kino jak na polską kinematografię – choć powinno być inaczej, w mordę! Z talentem naszych fantastów ten kraj powinien być wypełniony takimi obrazami). Jest to adaptacja mangi o tym samym tytule autorstwa Shirow Masamune.
Pierwsze czym zostajemy zalani lub co nam się zaczyna z ekranu wylewać, to klimat. Jest on wszechobecny, cyberpunk jak w mordę strzelił. Zostajemy wchłonięci do świata GitSa od pierwszych sekund gdy widzimy major Kusanagi rozprawiającą się z bandą spiskujących przeciwko rządowi japońskiemu. Wspaniała animacja idealnie współgra z tym co jest nam dane zobaczyć. Po chwili wkracza policja, a główna bohaterka znika z oczu przy pomocy urządzeń kamuflujących.

Wydawać by się mogło, że będzie to czysty film akcji…. He he, bez jaj.

Warto już tu zaznaczyć, iż w tej scenie jest nam już dane ujrzeć zmiany wprowadzone przez reżysera. Mianowicie Kusanagi jest pozbawiona narządów rozrodczych(w mandze każdy cyborg je posiada). Sprawia to, że naszym oczom jest ona ukazana bardziej jako android niż cyborg. Jest to mistrzowskie posunięcie sprawiające, że zmusza nas – widzów – do postrzegania tej istoty, ba, tej rzeczy! Jako coś chłodnego, pozbawionego kompletnie uczuć, inteligencji i tak dalej.

Tematem całego obrazu jest tytułowy „duch”, czyli po prostu dusza i zasadnicze pytanie, czy maszyny posiadają duszę?

Odpowiedź wydaje się prosta – oczywiście, że NIE!

Ale… Co jeśli jest inaczej? Przecież te istoty czują ciepło innych, czują ból, uczą się, kształcą i… Kochają, czyż jest coś bardziej ludzkiego niż miłość? O ile w przypadku mangi to pytanie jest mniej oczywiste, gdyż bohaterami są cyborgi, a tematem ogólna cyborgizacja ludzkości(cyborg to człowiek podreperowany częściami sztucznymi, najogólniej mówiąc). W końcu jeśli maszyna posiada mózg człowieka, jego serce i wnętrzności to, cholera, musi mieć duszę! Choć i tu pytanie nie jest takie oczywiste i zależy od tego czy przypisujemy duszę do ciała, które kiedyś zacznie gnić czy do ciała, które zostało stworzone syntetycznie.

Ghost in the Shell w postaci filmu pozbył się również motywów czysto komediowych, które posiada manga. Postacie stały się jeszcze głębsze, zostały narysowane poważniejszą kreską, a tachikomy zostały pozbawione głosu(co jest w pewnej mierze stratą, gdyż w mandze miały na tyle inteligencję rozwiniętą, że planowały nawet bunt, ale ten komediowy aspekt nie pasowałby do filmu i została im tylko sztuczna inteligencja). Cały świat wydaje nam się już być lata po ogólnej scyborgizowaniu się ludzkości. Architektura nie uległa szczególnej zmianie, przynajmniej dla Azjatów nie ma tu nic dziwnego – tradycja zmieszana z nowoczesnością. To, że już praktycznie każdy człowiek zastąpił swoje stare ciało nowym, lepszym, sztucznym. Wiąże się z nowymi niebezpieczeństwami.
Ludzie porozumiewają się między sobą za pomocą globalnej sieci, do której to podłączają swoje mózgi za pomocą kabelków wszczepianych do specjalnych otworów na karku(tak, Wachowscy tworząc Matrixa, baaaardzo wzorowali się na GitSie), a wtedy człowiek staje się łatwym celem hakerów i może bardzo szybko umrzeć – chyba, że miał na tyle pieniędzy, aby swoją jaźń zabezpieczyć dodatkowo. Czy to specjalnymi programami antyhakerskimi czy osobną kopią.

Ale, trochę za bardzo zacząłem filozofować, jednak nie jest źle. Wszystkie te pytania rodzą się w człowieku właśnie po obejrzeniu Ghost in the Shell. Rodzi się w człowieku bardzo ważne pytanie, co czyni nas ludźmi? Inteligencja? Zatem niepełnosprawny, chory umysłowo nie jest człowiekiem? Zdolność do nauki? Wiara? Czy może to, że kiedyś umrzemy?
Tylko… Czy to czyni nas lepszymi od maszyn? Nie potrzebują pokarmu, żyją dłużej, przez praktycznie całe życie(od dnia narodzin!)funkcjonują lepiej o nas, nie popełniają błędów, a jeśli popełnią to postarają się je naprawić. Generalnie są to istoty lepsze, ale może to my jesteśmy lepsi przez naszą niedoskonałość, tylko czy nie brzmi to jak brednie? Od kiedy to gorsze jest lepsze?

Fabuła Ghost in the Shell zadaje te fundamentalne pytania, dziedziny która dopiero się rodzi, a która już zaczyna pokazywać, że rok w rok wiemy coraz więcej. Dodatkowo jest strasznie wzruszająca, jest to opowieść pełna marzeń o lepszym świecie o spełnieniu. Jest wypełniona cierpieniem i porażkami na drodze do ostatecznego pojednania ze swoim losem, czyż nie brzmi to znajomo? Tak, ludzko?

Tym razem nie będzie to ani książka, ani film, ani gra, ani nawet muzyka. Ostatnimi czasy bardzo modnym i popularnym stało się tworzenie podcastów. Przyznam jest to jedna z tych rzeczy, która ma moje poparcie i niech rozwija się ile wlezie – sam kiedyś planuję te moje wpisy w coś podobnego przeistoczyć, ale to dalsze plany.
Oczywiście owe podcasty prezentują rozmaity poziom, jedne są słabo wykonane inne irytujące(sorasy polygamio, nie trawię waszej polygadki, choć potencjał w tym jest, ale brak mi w tym programie graczy, a za dużo jest takiego wybrzydzania. No i ich hejt na nintendo i niejednokrotnie czytając artykuły odnoszę wrażenie, że tę firmę traktują jak producentów zabawek dla dzieci. No, ale to taka mała dygresja), a jeszcze inne mają w sobie to coś. Dla każdego to coś przybiera inną formę, ja szukam w nich tego, aby prowadzący byli pasjonatami tego co robią.

Dwa lata temu taki znalazłem. Jest to podcast tygodniowy, który oglądam po dziś dzień i który bardzo sobię cenię.

Tobin Coziahr i Yuzo Watanabe.

Utrzymują kontakt z fanami i z przyjemnością się z nimi spotykają.
Niewątpliwą zaletą tego programu jest to, co już napisałem, oni są graczami. Czuć to, widać i słychać. Pasja do gier jest w widoczna. Jednak, co będę Was przekonywał. Sami się przekonajcie!

Kanał youtube http://www.youtube.com/user/tobin00
Forum podcastu

W tym tygodniu to wszystko, żegnając się zróbmy to jak noobtoob army

Yow!

Dziś znów zanurzymy się w tonach pięknych melodii. Płyta, którą wam dziś chcę przedstawić jest obiektem wielu skrajnych opinii. Część fanów tegoż muzyka – w tym ja – chwali płytę i ceni za oryginalność na tle pozostałych płyt. Natomiast druga część fanów – niezrozumiale duża część – krytykuje ostro za porzucenie tradycyjnych brzmień, na rzecz, ich zdaniem, czegoś bezwartościowego co do autora nie pasuje. Osobiście z tą opinią się nie zgadzam, powiem więcej, Sting ma już swoje lata, czas na zmiany

Za oknami zimno, zatem chłodna propozycja
Płyta miała premierę w październiku zeszłego roku, więc tym bardziej jest to tytuł na miejscu!

Osobiście, już na wstępie wszystkim polecam tę płytę z całego serca. Jak dotąd Stinga znaliśmy jako świetnego muzyka rozrywkowego. „Roxanne”. „Englishman in NY”, „Brand new day” i tak dalej. Wszystkie te utwory są wykończone genialnie i wpadają w ucho. To jest też Sting jakiego wielu fanów chce zawsze widzieć. A tu nagle, dostajemy płytę, której jeszcze w repertuarze tego muzyka nie widzieliśmy. Jakiś kontrabas, skrzypce, wiolonczele, fujarki, o co tu chodzi?! I czemu Sting ma brodę długa jak Święty Mikołaj!?

Czas na nową, niezwykle oryginalną muzykę.

Pierwsze co mnie uderzyło to wokal. Ciężko jest nawet się wysłowić na ten temat. Nie jest to ton do jakiego jesteśmy przyzwyczajeni, rzekłbym, że nabrał on nutki tajemniczości oraz miejscami melancholii, a ja słysząc to mam ochotę napić się gorącej czekolady
Po wokalu przychodzi mnogość instrumentów, których połączenie tworzy niezapomniane melodie.

Trzeba zaznaczyć, iż 12 z 15. utworów to kolędy, których tekstu Sting nie stworzył. Przyznam, widzę w tym fakcie jedyny powód, dla którego mozna by było tej plyty nie docenić. Ja oryginalnych wersji tych pieśni nie znam, możliwe, że ktoś kto się wychował na pierwotnych wersjach odczuwa niechęć do przeróbek czegoś co jest zakorzenione w jego tradycji.

Dla mnie to pozycja obowiązkowa, uwielbiam zimę i lubię znaleźć dzieło takie jak te, które dostarcza mi tego nieopisanego klimatu tej pory roku(jak „Wieści” Wharton’a czy visual novela – Kanon).

Polecam gorąco, Sting po mistrzowsku rozgrzewa nasze serca.

Sting o swojej płycie opowiada tutaj: you tube [http://www.youtube.com/watch?v=gFAleFnbRgw&feature=related]

Na zakończenie Gabriel’s Message

Bardzo dobry przykładem – i ekscytującym – takiej gry jest Ultimate Defence [http://towerdefencegames.com/ultimate-defence.html] czy bardzo! dobra seria Final Fantasy Crystal Chronicles: My life as a king i My Life as a Darklord(szkoda, że takie drogie… ale nadrabiają grywalnością, grafą, muzyką a nawet fabułą).

Tym razem skupię się na tytule bardzo zabawnym, który oklepany motyw przedstawia w taki sposób, który doprowadzał mnie do okropnych bólów brzucha i policzków, spowodowanych nadmiernym śmiechem.

O cóż może chodzić? Proszę zapamiętać, gdy rozmawiamy o grach z gatunku Tower Defence, jednym z pierwszych tytułów, które od razu powinien nam przyjść do głowy to:

Prosto z mostu mówię; do tytułu podchodziłem bardzo niechętnie(nie lubię części redakcji CDA, a roztkliwiali się nad tym tytułem)i jeśli mam jeszcze tak wiele razy się mylić co do danego tytułu, to może się to zdarzać często. Gra nie tylko spełniła moje wymagania, ale również pracownicy studia Pop Cap pokazali, iż prosta grafika jest niczym w porównaniu do dobrego pomysłu.

Poproszę was jeszcze tutaj:
Jeśli po raz pierwszy czytacie w tym momencie informację o tej grze, to upraszam nie szukajcie więcej informacji. W przypadku tej gry niewiedza to najlepsze rozwiązanie. Zaufajcie mi, lepiej być zaskakiwanym i rozśmieszanym co krok przez twórców, niż pośmiać się z …….. i podczas gry nie odczuć tego zaskoczenia przyjemnego. Naprawdę dla tych momentów kilku lepiej od razu tę grę zdobyć i przejść do….

Cel gry jest jasny i czytelny. Obronić nasz trawnik przed najazdem fal nieumarłych pracowników biurowych za pomocą… Roślin. Jeśli to nam się nie uda to zombie wejdą nam do naszego domu i pożrą nasze mózgi! Niestety, z relacji świadków wiem, że zombie atakują nawet w nocy i jedynie dzielne małe grzybki stają w obronie właścicieli trawnika. Dochodzą również słuchy, iż bardziej zorganizowane jednostki martwiaków posiadają hełmy broniące przed morderczymi groszkami, którymi notorycznie są opluwani(ku niezadowoleniu przedstawicieli związku Walki o Prawa dla Zombie). Mało tego! Jeden z poszkodowanych, pan niegdyś Jan M. donosi o nielegalnych modyfikacjach genetycznych na roślinach, które mutują się w istotę przypominającą siłą i skutecznością mitycznej, trójgłowej hydry – że o grzybach o właściwościach halucynogennych, zmuszających zombie do aktów kanibalizmu, nie wspomnę.
Jednak, aby roślinki rosły potrzeba dużo słońca, zatem ZOMBIE! NIe wszystko stracone!

Zombie starają się bronić, przyzywają na pomoc…… Nie zepsuję Wam tej niespodzianki.
Grając w Plants vs Zombies bawiłem i wciąż bawię się, przednio. Ufam, że nie jednej osobie się ten tytuł spodoba i dostarczy radości, a kto oglądał „Potwory i Spółka” ten wie ile śmiech jest wart!

Dbajcie o swoje mózgi, bo nie wiadomo kiedy je stracicie!

Tym krótkim wstępem witam wszystkich ponownie, w czwartym wartopoznasiu!

Dzisiaj pragnę zaproponować wam film, żaden staroć, bo zaledwie roczny szczeniak. Jestem przekonany, że wielu z nas najnormalniej w świecie ten film olała, bo ani tytuł zachęcający i ani nikt by się nie spodziewał, że Bruce Willis zagra w takim filmie(choć z drugiej strony to już nie pierwsza jego rola w filmie należaćym do tego gatunku). Tym bardziej, że choć ten aktor jest utalentowany, to cicho o nim ostatnio.

Nie przedłużając, przedstawiam wam:

Czas akcji to rok 2054. Miejsce akcji, oczywiście Stany Zjednoczone Ameryki Północnej. Świat się zmienił, po ulicy chodzą humanoidalne maszyny, które są czymś w rodzaju wielkiej, poruszającej się pamięci RAM, przechowującej na krótki okres jaźń swojego właściciela, który bezprzewodowo ze swego gniazdka kieruje maszyną. Surogaci, bo taka jest nazwa tego wynalazku, odmeniły świat. Każdy człowiek może być teraz pięknym, wiecznie młodym. Nie ma potrzeby, aby odczuwać strach czy ból, bo gdy kierujemy surogaci to wszystko jest piękne, całe otoczenie, każda istota! Nieistotnym jest to, że operator takiej maszyny jest fizycznie i fizjologicznie istotą niezdrową, nieszczęśliwą. Człowiek zapomniał już czym jest chodzenie poza swym mieszkaniem lub pokojem w postaci człowieka.
Istnieje jednak grupa ludzi, która uważa, że człowiek zaczął działać wbrew woli Boga i że należy się mu kara. Na szczęście surogaci jak i ludzie w postaci naturalnej, nie wchodzą sobie w drogę.

Aż do dnia gdy ginie dwójka operatorów zabita poprzez swoje mechaniczne avatary(przy okazji tej sceny została pokazana istotna przestroga „uważaj kto jest po drugiej stronie kabla”).

Jak nietrudno się domyślić niedługo broń, którą dokonano morderstwa narobi niezłego bigosu.

I tyle z samej treści na temat tegoż filmu, nie chciałbym zdradzać wiele gdyż film jest schematyczny i ma dosyć błędów, ale w nagrodę jest emocjonujący gdy się nic więcej nie wie.

Historia dość klasyczna, że tak powiem, a to dlatego, iż cały film naszpikowany jest przeróżnymi pomysłami, które już po prostu znamy z książek i filmów, a nawet komiksów i animacji.
Za to uzyskano interesujący klimat, poprzez zmieszanie Ameryki współczesnej z, że tak powiem, jej onirycznym obrazem. Użyłem tego sformułowania w celu przedstawienia w jak zaawansowanym stopniu wynaturalizowany jest świat w Surogaci. Na ulicy nie ma osób starych czy nawet podstarzałych. Wszyscy wygladają na młodych, pełnych sił i pewnych siebie.

Ciekawą rzeczą jest, że choć film przedstawiony jest realistycznie to jednak widać w nim to, iż my – ludzie – autentycznie trochę obawiamy się prędkości zachodzących zmian. Dla przykładu. Surogaci nie tryskają krwią czerwoną a zieloną. Bardzo prosty zabieg, który sprawia, że dane coś nie wydaje nam się już ludzkie, bo kto krwawi na zielono? Ten zabieg uczynił, że widz czuje się wygodniej, dodatkowo twórcy obrazu dbają o to, żeby wyraźnie zaznaczyć, że ten film służy wyłącznie rozrywce.

Wyraźnie w scenariuszu, świadomie lub nie, odniesiono się do Doliny Niesamowitości(czyli takiego momentu, w którym uczłowieczenie maszyny zacznie nas odstraszać i wzbudzać niechęć). Czerwona krew automatycznie w oczach widza uczyniłaby z maszyny istotę za żywą, bo do cholery! TO ŻYJE! RUSZA SIĘ! MYJE I PIEPRZY! TO, ŻE NIBY JESZCZE KRWAWI JAK CZŁOWIEK?!!

Od lat wiadomo, że jednym z celów przyświęcających tworzeniu istoty wyglądającej jak człowiek jest chęć popatrzenia na człowieka z innej perspektywy. Jednak czy to się nie posuwa za szybko i za daleko?
Surogaci to taka mała przestroga, myślmy o czymś wcześniej, żeby następnego dnia nie obudzić się z ręką w nocniku.

Film polecam właśnie ze względu na tę przestrogę oraz morał, jesteśmy jacy jesteśmy i to czyni nas ludźmi, a nie wygląd zewnętrzny(no i Willis jak zwykle świetny, bo film jako całość to średniak, ale nie nudziłem się oglądając).

Nadszedł czas na kolejnego Wartopoznasia mojej nieregularnej serii wpisów, sezon pierwszy. Ponownie będzie muzycznie – proszę się jednak nie razić, będzie następnym razem filmowo, książkowom, ach! I niewątpliwie growo, niezależnie growo i chudo(co daje więcej radości niż gra ważaca 125kb?) – i jak zwykle będzie to tytuł interesujący, warty poznania(choć zarówno Warta jak i Poznań nie ma nic z płytą wspólnego, hi hi – sucharki dla każdego).

Postanowiłem, że ponownie zachęcę do płyty, która powstała w naszym pięknym kraju. O tyle będzie ciekawie, że teksty piosenek są w stu procentach w języku angielskim, śpiewane przez walijskiego wokalistę(coś świta?), ale cała reszta zespołu to Polacy, czyli drgania serca na myśl o czymś tak doskonale skomponowanego polskimi rękoma jak najbardziej mile widziane.

Dokładnie, Porter Band. Zespół powstały we Wrocławiu 31 lat temu.
Osobiście uważam to za jedną z najlepszych polskich płyt rockowych, nagranych na przestrzeni całej historii. Słuchając spokojnie stawiam ją na podium, ale pamiętajmy o „Zapłacone” Waglewskiego chociażby, które przecież spokojnie staje w szranki z największymi światowymi klasykami, ale wracamy do „Helicopters”!
Płyta jest zjawiskiem ciekawym, gdyż po jednokrotnym już przesłuchaniu zapadną nam w pamięć.

Jest to jedno z tych dzieł, które nazywamy przełomowym. To nie Kult wprowadził do Polski rocka na miarę państw zachodnich. „Helicopters” dla polskiej sceny muzycznej zrobiło to, co uczynił Desmond Dekker dla Marleya. Umozliwił rozwój i utorował szlak. Porter Band pokazało, że i w Polsce moze powstać światowej klasy rock.

Fixin [http://www.youtube.com/watch?v=-3usNllP-qA], utwór numer 12. Takie ukojenie dla najbardziej wyszukanego smaku słuchacza mogą przynieść tylko takie zespoły jak Led Zeppelin, Clapton czy Dire Straits. Wspaniała ballada. Hipnotyzujący wokal, jest! Oszałamiająca solówka? Jest w mordę! Rytmicznie zgrana całość i duch rocka, heh, no oczywiście.

Aggresion[http://www.youtube.com/watch?v=QrENYc3CEB4]? Numer 13. BB King, moi drodzy, chciałby zagrać koncert z Porter Band, ale najpierw musiałby Lee Hoockera pobić, bo ten nie odstąpywałby ich na krok.

Oczywiście wielu z was pewnie wyczuje w tym klimaty innych gwiazd jak Thin Lizzy, the Doors(?Hmm, ale tak delikatnie, i raczej w kwestii bluesowości)czy mojego ukochanego the Who(nie znasz? RUCHY NA YOU TUBE’A I SŁUCHAĆ! Pomogę: the Who sample [http://www.youtube.com/watch?v=iYxFGFgwlZM&feature=related]). Nie dajcie się jednak zwieść, to jest kawał oryginalnej muzyki, która się od mistrzów nauczyła co to znaczy muzyka.

Wisienką na torcie jest utwór Life [http://www.youtube.com/watch?v=YOtTe3p7yGU] słuchając go z zamkniętymi oczyma, cholera wie gdzie nas poniesie, do jakiej krainy.

Czuć, że to debiut. Czuć, że to wielki debiut, a sama muzyka na tej płycie się nie starzeje i dobrze, że istnieją empetrójki, bo gdy płyty znikną, to te utwory wciąż będą krążyć po sieci, pokazując podwaliny polskiego rocka, kawał pięknej historii.

Następną grą była kolejna fenomenalna pozycja, już bardziej znana, bo obsypana nagrodami z góry na dół: „Flow”.

Zasada tej gry jest prosta, jesteśmy drapieżnikiem i… Niestety nie zdradzę nic więcej. Ja ściągnąłem tę grę w ciemno, kompletnie nie wiedząc co ja tak naprawdę mam robić. Po czym… Załapałem, z radości aż prawie oczy mi wyszły z orbit, a im więcej im więcej grałem, odkrywałem.
„Flow” ma w sobie to coś, coś co przykuwa nas do ekranu choć jest pomysłem prostym, to tak jak z „Crayon Physics” pomysł banalny, ale za to jakie grywalne. O „Krajonie” to jednak będzie osobny wpis kiedyś, w przyszłości
Gra jest niesamowita, sama oprawa dźwiękowa dodatkowo potęguje klimat, a gdy skutecznie odkrywamy poziom za poziomem serce bije jak szalone, zwłaszcza gdy nas coś… Podgryzie.

Ostatnio wydaną grą tegoż studia jest aktualnie, moim zdaniem, najlepszą z całego portfolio firmy. O cóż innego może chodzić jak nie „Flower”?
Ponownie wykorzystano rzecz banalną, ale wymagającą pomysłowości – wiatr. Tak, gracz jest wiatrem, który unosi płatki kwiatów. Tutaj wyjątkowo zamieszczę trailer, gdyż jest to tytuł, w którym człowiek się zakochuje. Niesamowicie lekka, pomysłowa gra, a sprawia, że aż tak przyjemnie siedzi się przed tą konsolą.
Teraz również wyda się nazwa studia produkującego te cudeńka

Więc to na tyle z gier na razie stworzonych przez thegamecompany. Jednak, oni nie śpią, na horyzoncie bowiem jest już kolejny tytuł na konsolę PS3 i znów zapowiada się zniewalający tytuł.
„Journey” to jednak krok na przód, bowiem gra będzie połączona z siecią dzięki czemu podczas naszej wędrówki będziemy mogli spotkać innego wędrowca i wspólnie z nim wyruszyć w dalszą drogę.

To niestety wszystko co jak dotąd nam pokazano.

Na dziś to tyle, teraz zapraszam do ściągania tych gier z oficjalnych stron, do których linki znajdują się poniżej:

- Cloud,
[http://intihuatani.usc.edu/cloud/downloadcloud.htm]
- Flow,
[http://interactive.usc.edu/projects/cloud/flowing/]
- Flower, ten tytuł jest niestety dostępny tylko na konsolę PlayStation 3, ale kosztuje zaledwie 20 złotych, więc nawet nie ma co się zastanawiać, tylko od razu kupować!

A tutaj adres do strony deweloperów:

http://thatgamecompany.com/news/

Osobiście na co dzień Krawczyka nie słucham nie moje klimaty, aczkolwiek nie mogę powiedzieć, że jego głos nie ma w sobie czegoś interesującego – Elvis w jego wykonaniu nawet ujdzie, ale Król jest jeden i nie ważne kto go naśladuje to brzmi to źle. Niemniej jednak to nie jest w stanie mnie przekonać do słuchania czegokolwiek poza kolędami w jego wykonaniu.

Aż tu nagle Krawczyk spotyka pewnego sławnego Serba i powstaje…. Niezwykła płyta. Już poprzedni projekt Bregovica stworzony wespół z polskim artystą – Kayah i Bregovic(1999) – udowodnił, że Polaków stać, ale wymagania konsumentów niskie, bo to co nasza wokalistka sprezentowała, ŁAŁ.

Płyta jest przepełniona charakterystycznym dla Bregovica rytmem, melodią, swojskością. Wspaniała orkiestra instrumentów dętych daje popalić jak zawsze. Utwory tradycyjnie są nową wersją tego co już uprzednio kompozytor stworzył, okraszone nowym tekstem i dopasowaniem pod nasz język. Tak więc proszę nawet się chwili nie zastanawiać słuchając „Mój przyjacielu”, tak, to jest „Kalashnikov”.

Wokal Polaka to nie jedyny z polskich akcentów. W utworach towarzyszy również chór góralski.

Polecam utwór „Płatna miłość”, dostajemy wspaniały koncert recytacji melodycznej, równie dobrej co na płycie pewnych chrząszczy, ale o tym… innym razem

Zresztą, myślę, że na całości się nie zawiedziecie.

Tym oto wpisem chciałbym rozpocząć mój taki mały cykl, serwowania wam czegoś co warto poznać. Do zobaczenia w następnym wpisie!